» Actueel » Nieuws 
ds. Catrien van Opstal - Column: een hele toer! ds. Catrien van Opstal - Column: een hele toer!

De column van ds. Catrien van Opstal in het juninummer van Kerk in de Stad:

Zo’n kleine twintig jaar geleden waren wij in de gelegenheid de Tour de France mee te maken. Hij kwam door het stadje waar wij dichtbij kampeerden. Dat gingen we meemaken. Het hele dorp was ’s ochtends al schoongeveegd. Niets mocht de wielrenners tot obstakel zijn.

Daar stonden we. Het zou beginnen om 13.00 uur. Maar nee, de Tour kwam zo maar niet! Daaraan vooraf ging een eindeloze, anderhalf uur durende colonne van reclame. Als een carnavalsstoet trok het ene na het andere vehikel aan ons voorbij. Daaruit werd kwistig gestrooid met allemaal reclame-gadgets. Kleine pakjes koffie, petjes, voor jong en oud wat wils. En het gebeurde en ik deed het: duiken, graaien, iets te pakken zien te krijgen. Voor mijn kinderen. Tot je tot bezinning komt en denkt: waarom doe ik dit in vredesnaam? Kom ik iets te kort aan al dat waardeloze materiaal?
En toen ten slotte nog de Tour. Zoef de kopgroep; zoef het peloton daarachter. En na tien minuten, zoeoeoef, het laatste staartje. Dat was de Tour. Ik heb het daarom niet zo op de Tour.

Onlangs kregen wij kaartjes voor een concert in Vredenburg/Tivoli van iemand die zelf ziek was geworden. Vrije plaatskeuze, de deuren open vanaf half acht. Toen wij arriveerden stond er een rij van de hoofdingang aan de Catharijnesingel tot aan de fietsenstalling en nog  groeide de rij aan.

Eenmaal de deuren open, was er een enorm gedrang. Er kwam ruim baan toen wij de controle door waren. De laatste horde moest nu nog genomen. Snel naar de zaal een plaats bemachtigen. Waar, o waar is nog een goede plaats? Rap baanden wij ons een weg naar boven. Van de andere kant kwam ook een stel aan, aansturend op diezelfde plek. Vanaf onze kant stonden wat heren op, maar eentje had ons niet in de gaten en maakte geen ruimte om ons door te laten. Het andere stel kwam nu als eerste aan. Verontwaardigd dat ik was! Wij waren eerst! Vrijwel meteen de schaamte van: ‘waar ben ik nu mee bezig’. Daarna werd ik weer vlug beschaafd.

Wat is dat voor een gretigheid, gewoonlijk in goede banen geleid door nummertjes in de winkel en bij de Saltro, vaste plaatsen in het theater, stoplichten, reserveringen bij het Stadskantoor enzovoort?
Het zal wel weer de evolutie zijn, de struggle for life en the survival of the fittest. Hoe lang blijven we onszelf daarmee verklaren en excuseren, nog altijd? Terwijl wij in Nederland over het algemeen niet hoeven te vechten voor een plaats onder de zon, een dak boven ons hoofd, water om te drinken. Het is een hele toer om mens te zijn, met wat er zo maar kan oplaaien.

Waar stammen wij vanaf? Van apen? Frans de Waal leert ons dat dat heel sociale dieren zijn, met empathie, die voor elkaar zorgen en elkaar wat gunnen. Van de hanen, de haantjes de voorsten, komen we daar vandaan? Beslist, die haan steekt onverhoeds en heel luidruchtig de kop op, al ben ik dan een kip.

Wij komen af van God, die ons gemaakt heeft, zegt de Bijbel. Hij schiep ons naar/in zijn beeld. Dat geeft een heel andere richting. Jezus riep en schiep in mensen die andere mogelijkheid wakker: de man in Bethesda, die altijd achterop kwam in het gedrang, bereikte het genezend water nooit - Jezus zelf geneest hem. Zacheüs ging weer delen. De gretigheid van mannen die een overspelige vrouw zullen gaan stenigen wordt bedwongen door een hand die schrijft in zand. De bloedvloeiende vrouw, anoniem in de menigte, krijgt een plaats in het midden. Vier vrienden vinden een uitweg uit de massa die zich voor de deur verdringt en laten hun verlamde kameraad door het dak voor Jezus’ voeten zakken. Als Jezus het brood vermenigvuldigt, laat hij de mensen in groepen bij elkaar gaan zitten. Evolutie èn schepping: wij hebben de keuze waar wij ons door laten inspireren en leiden. En weet daarbij dat u gedoopt ben in de liefde van Vader, Zoon en Geest.

FOTO: * Catrien van Opstal, luthers predikant.

terug