» Actueel » Nieuws 
Meditatie: Hoop en Opstanding Meditatie: Hoop en Opstanding

Ds Hans Koops schrijft in het augustusnummer de meditatie. Onder de titel 'Hoop en Opstanding' maakt de auteur duidelijk dat de boodschap van het evangelie 'radicaal' is.

'De wereld zucht en lijdt`. Dit schrijft Paulus aan de gemeente in Rome. Het had vandaag geschreven kunnen zijn. Wanneer wij de wereld om ons heen zien, zien we een wereld in nood.

Misschien wel heel dichtbij in persoonlijk lijden, in tegenslagen die je treffen, bij ziekte die je leven ingrijpend verandert. Wee zien het om ons heen. Dagelijks kunnen we de beelden zien van lijden in nood. We zien de haat, waarmee mensen elkaar naar het leven staan. Er is het gevoel van machteloosheid tegenover het optreden van IS in Syrië en Irak. We zien het lijden van mensen in Oost-Oekraïne, de verwoestingen die daar aangericht worden.

Het opmerkelijke bij Paulus is dat wanneer hij schrijft over die wereld die zucht en lijdt, dat hij het dan ook over verwachting heeft. Hij schrijft: `Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt (Romeinen 8:22).

Wil Paulus daarmee niet zeggen dat dit zuchten en lijden ook vol verwachting is. Want waar barensweeën zijn, is er ook uitzicht op nieuw leven dat op komst is. Door de barensweeën heen breekt nieuw leven open. Dat is een mooi beeld om die ervaring van lijden en nood te duiden.

Wat zou het mooi zijn als dat waar is!

IS

Maar hoe moeilijk kun je het ermee hebben, wanneer je de werkelijkheid van alledag ziet.

We ervaren het misschien zelf aan den lijve, wat het is om te zuchten en te lijden onder de nood in je eigen leven. Of wanneer je de gruwelijke beelden ziet van zelfmoordaanslagen, de gruwelen die IS aanricht, de ontreddering en de angst van mensen voor hun toekomst.

Wat kun je verlangen naar die keer ten goede, dat er een einde komt aan dat lijden en dat onrecht. Al je hoop is erop gevestigd.

In een gedicht met de titel `Hoop` schrijft Vaclav Havel:

hoop

is niet voorspellen

of vooruitzien.

Het is een gerichtheid van de geest,

een gerichtheid van het hart,

voorbij de horizon verankerd.`

Wat Havel omschrijft als hoop die `voorbij de horizon verankerd` is, dat hoor ik terug in de woorden van Paulus wanneer hij schrijft: `Als we nu al zouden zien waarop we hopen, zou het geen hoop meer zijn.`

Hoop heeft zijn wortels in een andere werkelijkheid. En dan vervolgt Paulus `maar als wij hopen op wat we niet kunnen zien, moeten we in volharding afwachten.`(Romeinen 8:25).

Die andere werkelijkheid is voor Paulus de werkelijkheid van de opstanding van Jezus.

Jezus is de weg van het lijden gegaan, die eindigt aan een kruis. Maar dat kruis heeft niet het laatste woord gehad. We leven met Pasen in de rug. Het laatste woord is niet `kruis´ maar ´opstanding`.

Wanneer Paulus zich voor het sanhedrin moet verantwoorden, de religieuze oversten in Jeruzalem, over de weg die hij is gegaan na zijn omkeer in Damacus, dan zegt Paulus: `Ik word veroordeeld voor hoop en opstanding van doden´(Handelingen 23:6).

Voor Paulus zijn hoop en opstanding van doden met elkaar verweven. Het één kan niet zonder het ander. Wanneer je het over hoop hebt dan heb je het over opstanding van doden. En wanneer je het over opstanding van doden hebt dan heb je het over hoop.

De boodschap van het evangelie is een radicale boodschap. Op de kruisdood volgt de opstanding. Zo radicaal is ook de boodschap dat er hoop is op uitredding uit de ellende. Dit raakt de kern van ons bestaan. Ook al kun je het niet zien en zie je er niets van terug in de wereld.

En toch: hierop vertrouwen maakt krachten in ons los in een wereld die verlamd en verblind is door alle ellende die we om ons heen zien.

Dit geeft moed, verwacht het met volharding!

FOTO * Joodse kinderen bij de Klaagmuur in Jeruzalem (foto Peter van der Ros).

terug